Ολα Στην Φόρα: ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Ένας ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
pemptousia.gr<br />
<img alt="mesalaxanas1" height="468" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/10/mesalaxanas1.jpg" width="640" /><br />
<br />
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<em><b><span style="color: teal; font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt;">Στις 26 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την
απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και μαζί μ΄ αυτήν όλης της Μακεδονίας μας από τον
τουρκικό ζυγό 500 χρόνων περίπου. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν το επιστέγασμα της
νικηφόρας κατάληξης του 1ου βαλκανικού πολέμου εναντίον των Τούρκων, το 1912.
Επειδή όμως οι Βούλγαροι συνέχιζαν να έχουν εδαφικές βλέψεις και απαιτήσεις,
ακολούθησε ο 2ος βαλκανικός πόλεμος, το 1913. Σ΄ αυτούς τους Βαλκανικούς
Πολέμους βρέθηκε κι ο παπα-Γιώργης, ο ήρωας της ιστορίας μας.</span></b></em><b><span style="color: #333333; font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt;"><o:p></o:p></span></b></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<em><b><span style="color: teal; font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt;"><br /></span></b></em></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Από το μέρος που ήμασταν
στρατοπεδεμένοι βλέπαμε πάνω στην κορυφή του λόφου ξαπλωμένα εννιά παλικάρια
μας σε διάφορες στάσεις· ο ένας μπρούμυτα, ο άλλος ανάσκελα, κάποιος άλλος
στηριζόταν στον κορμό δέντρου. Όλοι με την παγερή ακαμψία του θανάτου έμεναν
εκεί πάνω δυο μέρες άθαφτοι. Το δειλινό βλέπαμε αμέτρητα κοράκια να πετούν
ολόγυρα μ΄ επιμονή και μ΄ όλες τις σφαίρες που σφύριζαν και μ΄ όλον τον θόρυβο
της μάχης. Είχαν σκοτωθεί και οι εννιά στην πεισματάρικη συμπλοκή, που είχε
γίνει στον λόφο δυο μέρες πριν. Από τότε ο λόγος εκείνος δε μπορούσε να
κρατηθεί ούτε από μας ούτε από τους εχθρούς· κι έτσι έμενε έρημος με τους εννιά
νεκρούς ευζώνους στη γυμνή βραχώδικη κορυφή του.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Όλους τους άλλους νεκρούς τους
είχαμε θάψει με τις ευχές της εκκλησίας. Μόνο εκείνους τους εννιά δεν προλάβαμε
να θάψουμε. Τρεις φορές επιχειρήσαμε να τους σύρουμε κάτω από τον λόφο και την
αυταπάρνησή μας την πληρώσαμε ακριβά. Οι εννιά είχαν γίνει δώδεκα!<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Κι όμως, πρέπει να θαφτούν! «Εγώ δεν
τους αφήνω να τους φάνε τα όρνια», ακούστηκε η φωνή του διοικητή. «<em>Να θαφτούν εκεί πάνω, να
θαφτούν επί τόπου. Να πάει εκεί κι ο παπάς</em>».<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Να πάει εκεί κι ο παπάς! Ο αγαθός
παπα-Γιώργης, από απλός και ειρηνικός εφημέριος ενός χωριού της Ρούμελης,
βρέθηκε ένα πρωί ιερέας ευζωνικού τάγματος, από ενθουσιασμό μεγάλο αλλά και από
κάτι άλλο ακόμα. Οι περισσότεροι από το τάγμα ήταν πατριώτες του. Τους γνώριζε
με τα ονόματά τους. Ήξερε τις μητέρες, τις γυναίκες τους, τις αδελφές τους. Και
όλες αυτές τον είχαν παρακινήσει να δεχτεί και τον είχαν παρακαλέσει να πάει
μαζί με τα παιδιά· να τα προστατέψει από κάθε κίνδυνο με τη δύναμη της πίστης.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Δέκα μήνες και στους δύο βαλκανικούς
πολέμους, με τους Τούρκους και με τους Βούλγαρους, ακολουθούσε το τάγμα.
Συνήθισε στις στερήσεις, με όλα τα πενήντα χρόνια του, στις κακουχίες, στην
πείνα, στο κρύο και στις βροχές, τυλιγμένος με μια κάπα μέσα στο αντίσκηνο.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/10/mesa_papagiorgis_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="mesa_papagiorgis_1" border="0" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/10/mesa_papagiorgis_1.jpg" /></a></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Σε δυο πράματα δεν μπορούσε ποτέ να
συνηθίσει. Το ένα ήταν να κρατά τα δάκρυά του και μιαν ανατριχίλα, όταν τον
καλούσαν να διαβάσει τις ευχές στους νεκρούς, επάνω από τον λάκκο που είχαν
βάλει μέσα τους σκοτωμένους· και γι΄ αυτούς έγραφε την ίδια νύχτα στην παπαδιά
του το συνηθισμένο και ταχτικό: «<em>Να
πεις με τρόπο στη γυναίκα του τάδε ότι πάει αυτός! Και στη μάνα του δείνα πως
δε θα τον ξαναδεί</em>».<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Το άλλο, το πιο σπουδαίο. Δεν
μπορούσε να συνηθίσει το σφύριγμα της σφαίρας με την ιδέα του στιγμιαίου
θανάτου. Έτρεμε ολόκληρος όταν άκουγε τις σφαίρες να σφυρίζουν.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">«<em>Να
πάει εκεί κι ο παπάς</em>», ξαναείπε ο ταγματάρχης.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Πολύ πριν βγει ο ήλιος, ξεκίνησαν οι
άντρες της αγγαρείας, ο καθένας μ΄ ένα φτυάρι και μια σκαπάνη στον ώμο·
διάβηκαν κάτω τη δασωμένη χαράδρα βαδίζοντας αριά, ο ένας πίσω από τον άλλο και
πλησίασαν τα πλάγια του φοβερού λόφου. Τελευταίος ακολουθούσε, μ΄ ένα μικρό
σκούφο μαύρο με το στρατιωτικό στέμμα, χωρίς κάπα, με τα ξεθωριασμένα και
σκισμένα ράσα, ο παπάς, κρατώντας στο ένα χέρι τον σταυρό και στο άλλο
διπλωμένο στη μασχάλη το πετραχήλι του.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Όπως κάθε πρωί, πυκνή καταχνιά
σκέπαζε ακόμη την κορυφή του λόφου. Όλοι τάχυναν το βήμα για να επωφεληθούν.
Βάδιζαν στην αρχή όρθιοι. Σε λίγο ο πρώτος γονάτισε· τον μιμήθηκαν αμέσως και
οι άλλοι καθώς και ο παπάς.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Σαν έφτασαν τέλος στο μικρό ίσιωμα
που σχηματιζόταν στην κορυφή, έπεσαν άλλοι μπρούμυτα κι άλλοι στα πλάγια και
σιγά-σιγά σέρνονταν με τα χέρια και με τα γόνατα, πλησίασαν τους νεκρούς και
τους έσερναν έναν-έναν πίσω από έναν βράχο, που μπορούσε να τους προφυλάξει.
Εκεί μαζεμένοι άρχισαν να σκάβουν, μερικοί πλαγιασμένοι, άλλοι μπρούμυτα, ο
καθένας όπως μπορούσε, στο μάκρος του βράχου, τον λάκκο που έμελλε να δεχτεί τα
κορμιά των συντρόφων τους.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Η ομίχλη είχε αραιώσει λίγο και
άρχισε να φαίνεται ένας ήλιος κατακόκκινος, που τη στιγμή εκείνη πρόβαλε στον
ορίζοντα. Πότε-πότε σφύριζε και καμιά σφαίρα και τους έκανε να σκύβουν ακόμη
περισσότερο.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Αφού τοποθέτησαν στο βάθος του
λάκκου τους νεκρούς, πριν τους σκεπάσουν με χώμα, φώναξαν του παπά:<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">– Εμπρός τώρα παπούλη· η δουλειά η
δική σου.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/10/mesa_balkanikos1-300x300.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="mesa_balkanikos1" border="0" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/10/mesa_balkanikos1-300x300.jpg" /></a></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Σέρνοντας κι αυτός πλησίασε με
μύριες προφυλάξεις στο χείλος του λάκκου. Εκεί στάθηκε λίγο σαν να σκεφτόταν
κάτι, σαν να δίσταζε. Ξεδίπλωσε το πετραχήλι του, που δυο τρεις φορές του έπεσε
από τα τρεμουλιαστά χέρια του. Επιτέλους το φόρεσε. Οι άλλοι έκαμαν το σημείο
του σταυρού. Πάντοτε κρυμμένοι πίσω από την προεξοχή του βράχου.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Έξαφνα διακρίναμε ένα μαύρο ράσο να
σηκώνεται όρθιο και με το χρυσό πετραχήλι να λαμποκοπά στις αχτίδες του ήλιου,
που είχε σκορπίσει την καταχνιά. Τη στιγμή εκείνη άρχισαν οι εχθροί γενικό πυρ.
Απαντήσαμε και μεις. Τα βόλια σφύριζαν. Οι οβίδες σκόρπιζαν παντού τον θάνατο.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">– Κάθισε κάτω, παπά, θα μας δουν,
φώναξαν οι άλλοι.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Αλλ΄ αυτός φαινόταν σα να μην ήταν
από τον κόσμο τούτον κείνη την ώρα. Αναστήλωσε περισσότερο το σώμα του, σήκωσε
όσο μπορούσε ψηλά με το δεξί του χέρι τον σταυρό και η κάτασπρη γενειάδα του
άρχισε να κουνιέται, σημειώνοντας από μακριά τα λόγια και τις ευχές της
Εκκλησίας, που έβγαιναν από το στόμα του αργά-αργά, όπως όταν βρισκόταν στο
κοιμητήριο του χωριού του.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Σαν έθαψαν τους νεκρούς οι άντρες
της αγγαρείας, κατέβηκαν γρήγορα κάτω στη χαράδρα. Ο ιερέας όμως ατάραχος,
αναστηλωμένος, εξακολουθούσε να μένει στη στάση εκείνη, ώσπου η τελευταία λέξη
της ακολουθίας των νεκρών βγήκε από το στόμα του· και αφού τελείωσε, έκαμε το
σημείο του σταυρού, δίπλωσε το πετραχήλι του, το έβαλε κάτω από τη μασχάλη του
και αργά-αργά και με βήμα σταθερό κατέβηκε από τον λόφο πάντα όρθιος, ρίχνοντας
κάπου-κάπου ήσυχο βλέμμα στις εχθρικές θέσεις, ώσπου έφθασε κάτω στη χαράδρα.<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">Το βράδυ, όταν πήγα να του πω τον
θαυμασμό μου, τον βρήκα να κάθεται σταυροπόδι στο αντίσκηνό του και να γράφει
το συνηθισμένο γράμμα στην παπαδιά: «<em>Να
πεις με τρόπο στη γυναίκα του τάδε πως πάει αυτός· και στη μάνα του δείνα πως δε
θα τον ξαναδεί</em>».<o:p></o:p></span></div>
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div>
<br />
<div style="background: white; line-height: 16.5pt; text-align: justify;">
<i><span style="font-family: 'Palatino Linotype', serif; font-size: 13pt;">(Από το Αναγνωστικό της
Στ΄ Δημοτικού του 1927 «Βασανισμένα και δοξασμένα χρόνια»)</span></i><b><span style="color: #333333; font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt;"><o:p></o:p></span></b></div>
</div>

Ένας ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων

pemptousia.gr Στις 26 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και μαζί μ΄ αυτήν όλης της Μακεδονίας μας από τον τουρκικ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ο σκλάβος με τη λεύτερη ψυχή

Unknown 0 ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ 3:27 μ.μ.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
pemptousia.gr<br />
<img alt="Ioannis-rossos_ex" height="521" src="http://diakonima.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/05/Ioannis-rossos_ex.jpg" width="640" /><br />
<br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><b>Σε μιαν ήσυχη μικρή
πόλη της Ρωσίας γεννήθηκε στα παλιά τα χρόνια, από πιστούς, ορθόδοξους γονείς,
ο Ιωάννης. Ο σπόρος της πίστης έπεσε στην τρυφερή καρδιά κι η αγάπη για τον Θεό
μεγάλωνε τ’ αγόρι.</b><o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Έκανε όλων τα
θελήματα κι όλους τους αγαπούσε. Όσες φορές τέλειωναν οι δουλειές κι έτρεχαν τ’
άλλα παιδιά σε ζαβολιές και σε παιχνίδια, ο Ιωάννης έβγαινε στην εξοχή. Έπεφτε
ανάσκελα μες στο πυκνό χορτάρι κι έχωνε βαθιά το βλέμμα του πάνω απ’ τα
σύννεφα. Γέμιζε ειρήνη τότε η ψυχή του κι άφηνε αμίλητος τη σκέψη του, να
φτάνει ως τον Θεό.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Άλλοτε πάλι
περπατούσε μέσα στο πυκνό το δάσος μ’ αργά, ανάλαφρα βήματα, σήκωνε ψηλά το
πηγούνι, κι ανάμεσα από τα ψηλά κλαριά και τις πυκνές φυλλωσιές έψαχνε για μιαν
ακτίνα φως, για λίγο γαλάζιο απ’ ουρανό. Γιατί για ουρανό ήτανε φτιαγμένος ο
Ιωάννης.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Μεγάλωνε…<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Και όταν παλικάρι
πια, ντύθηκε στα στρατιωτικά, κηρύχθηκε ο πόλεμος με την Τουρκία. Χύθηκε αίμα
άφθονο. Πληρώσανε με τη ζωή τους οι αθώοι. Παιδιά, γυναίκες, γέροι ανήμποροι,
χωριά ολόκληρα παραδόθηκαν στη φωτιά και στο μαχαίρι. Ανήμερα θεριά, οι Τάταροι
πιάσαν αιχμάλωτο τον Ιωάννη και τον πουλήσαν, σ’ έναν Τούρκο ίππαρχο, για
δούλο. Δεν ξαναείδε από τότε ούτε πατρίδα, ούτε γονιούς. Μόνο, καιρό-καιρό
κάποιο πατριώτη που έβλεπε στον δρόμο, σκοτωμένο…<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Ο αφέντης του ήτανε
κακότροπος άνθρωπος. Άγρια φερσίματα, βρισιές, ξύλο, απειλές και από πάνω πείνα
και κρύο, ήτανε καθημερινά πράγματα για τον Ιωάννη. Μα τούτος, παιδί μου, δε
νοιαζότανε γι’ αυτά. Μόνο το θέλημα του Θεού είχε στον νου του. Ζούσε στην
καλοσύνη της αγάπης Εκείνου. Χόρταινε από τον λόγο Του. Γέμιζε η ψυχή του απ’
τη ζεστασιά της ελπίδας για την αιώνια ζωή. Τι σημασία είχαν τ’ άλλα; Γι’ αυτό
και μέσα σ’ όλα τούτα τα κακά, ο Ιωάννης εύρισκε παρηγοριά, ευτυχία.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Μονάχα όταν τον
ζόρισε κάποια φορά ο αφέντης του, για να τον κάνει να τουρκέψει, ο γνήσιος
δούλος του Θεού, του αποκρίθηκε: «<i>Αφέντη, εσύ το σώμα μου μονάχα
εξουσιάζεις. Γι’ αυτό κι εγώ σε υπηρετώ πιστά. Και στη φωτιά να πεις, θα πέσω.
Μα η ψυχή μου ανήκει στον Θεό. Τίποτα δε θα με πείσει να αλλαξοπιστήσω. Γι’
αυτό σου λέω: Άσε με στην πίστη μου</i>».<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Με τον καιρό μαλάκωσε
ο Τούρκος. Άρχισαν κιόλας να τον αγαπούν στ’ αρχοντικό τούτον τον δούλο. Πώς τα
κατάφερνε όλα να τα προφταίνει; Χωρίς ξεκούραση, λίγο φαΐ, κουρέλι ρούχο, και
να ‘ναι κιόλας τόσο πρόθυμος και γελαστός και ευτυχισμένος; Ήταν γιατί, σαν
γύριζε το βράδυ εκεί, στη γωνιά του στάβλου να πλαγιάσει, έφερνε στο μυαλό του
τον Χριστό, που είχε κι Εκείνος πρώτο του κρεβάτι το παχνί, σε κάποιον στάβλο.
Και κάθε που τον έβριζαν ή τον χτυπούσαν συλλογιζότανε τους εμπαιγμούς και τα
ραπίσματα, το μαστίγιο, το αγκάθινο στεφάνι και τον Σταυρό που υπόμεινε ο Χριστός
του.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Τις νύχτες, σαν
κοιμόντανε όλοι στ’ αρχοντικό, πετιότανε απ’ τη γωνιά του στάβλου ο Ρώσος, ο
Ιωάννης κι έτρεχε στην κοντινή την εκκλησία του Αϊ-Γιώργη.  Εκεί, στη θεία
λειτουργία εκοινωνούσε τον Χριστό κι επροσευχότανε και για τον άπιστο αφέντη.
Έτσι μαλάκων’ η καρδιά του Τούρκου.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Κάποια φορά, μ’
ακολουθία μεγάλη, κίνησε ο αφέντης του για μακρινό ταξίδι. Μέρες, βδομάδες
πέρασαν και η κυρά του κάλεσε φίλους και συγγενείς να φαν, να πιουν, να
ευχηθούν για να γυρίσει ο άντρας της με το καλό, γερός από τα ξένα. Εκεί στο
φαγοπότι απάνω, έφερε ο δούλος ο πιστός το εκλεκτό, το αχνιστό πιλάφι, όπως του
άρεσε τ’ αφέντη του μαγειρεμένο. Αχ! μοσκοβόλησε ο τόπος απ’ το εκλεκτό του
βούτυρο, μόλις το ξεκαπάκωσε ο σκλάβος! Και η κυρά θυμήθηκε τον άντρα της και είπε:
«<i>Ας είχε και ο αφέντης σου λίγο απ’ το φαΐ που αγαπάει!»</i><o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><i><br /></i></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/05/Ioannis-rossos_mesa1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Ioannis rossos_mesa1" border="0" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/05/Ioannis-rossos_mesa1.jpg" /></a><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Άκουσε το λόγο ο
νέος. Κάνει, ως εκεί κάτω, έναν τεμενά και θαρρετά της λέει: «<i>Δε λες, κυρά
μου να μου δώσουνε ένα τέντζερη πιλάφι για να το πάω του αφέντη;». </i>Γελάσαν
όσοι τον άκουσαν. Ακούς εκεί; Για βλάκες μας επέρασε ο γκιαούρης; Δε λέει πως
πεινάει ο ίδιος, μον’ βρήκε να πει τούτη τη χαζομάρα; Να πάει, λέει, στον
αφέντη του φαΐ, που ‘ναι χιλιάδες μίλια μακριά του! Ε, άμα τ’ άκουσε και η
κυρά, τον εσπλαχνίστηκε θαρρείς, και λέει να γεμίσουνε το ασημένιο τάσι του
αφέντη, απ’ το σερβίτσιο το καλό πούχουνε και τ’ όνομά του χαραγμένο. Το δώσανε
στον δούλο… Και οι άλλοι όλοι εγελούσαν.<o:p></o:p></span><br />
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Πέρασαν κάμποσες
ακόμα εβδομάδες. Γύρισε ο ίππαρχος, κατάκοπος απ’ το ταξίδι κι ευθύς το πρώτο
που είπε, μόλις έφτασε, ήτανε τούτο: Σαν εγύρισε, λέει, κουρασμένος στην κάμαρή
του κάποια μέρα, είδε απάνω στο τραπέζι του ένα μεγάλο τάσι με ζεστό,
μοσχομυριστό πιλάφι. Ποιος και πώς να το είχε φέρει, αφού ήτανε κλειδωμένη
ίσαμε πριν από λίγο η πόρτα; Το έφαγε, το φχαριστήθηκε κι ήτανε νόστιμο, σαν να
΄ταν του σπιτιού του. Και τότε είδε: Είδε το τάσι του, που είχε χαραγμένο πάνω
του το όνομά του. Και βγάζει από τον μποξά το τάσι και το δίνει στη σαστισμένη
του γυναίκα.<o:p></o:p></span><br />
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/05/Ioannis-rossos_mesa3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="Ioannis rossos_mesa3" border="0" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/05/Ioannis-rossos_mesa3.jpg" /></a></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Άλλαξε από τότε του Ρώσου
του Ιωάννη η ζωή. Άρχισαν όλοι τους να τον τιμούν, να τον υπολογίζουν. Εκείνος
όμως, ταπεινός, συνέχισε όπως πρώτα να ζει, μέσα στον στάβλο, και στις
δουλειές, στην εκκλησία του Αϊ-Γιωργιού και στα θελήματα.<o:p></o:p></span><br />
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Και μια φορά
αρρώστησε ο Ιωάννης. Ζήτησε να του φέρουνε τα άχραντα μυστήρια, να κοινωνήσει
τον Χριστό. Κι ύστερα αγνή και καθαρή άφησε στον Θεό του την ψυχή του. Πέταξε ο
σκλάβος στην ελευθερία. Ήταν 27 Μαΐου 1730 και ήταν περίπου 40 ετών.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Θάψανε οι χριστιανοί
το άγιο σώμα του και σαν ξεσπιτωθήκαν κι ήρθανε πρόσφυγες στην Εύβοια, φέραν
μαζί με τα μωρά και τους μποξάδες τους και τ’ άγιο λείψανό του. Κι εκεί, στο
Νέο Προκόπι της Εύβοιας μοσχοβολάει και θαυματουργεί. Δέεται απ’ τον ουρανό ο
άγιος για δούλους, για αφεντάδες, για άντρες, γυναίκες, πλούσιους και φτωχούς,
για όλα τα παιδιά του κόσμου.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Η μνήμη του οσίου,
ομολογητού, Ιωάννου του Ρώσου γιορτάζεται στις 27 Μαΐου.</span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div>
<br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Σ.Γ.Α.</span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div>
</div>

Ο σκλάβος με τη λεύτερη ψυχή

pemptousia.gr Σε μιαν ήσυχη μικρή πόλη της Ρωσίας γεννήθηκε στα παλιά τα χρόνια, από πιστούς, ορθόδοξους γονείς, ο Ιωάννης. Ο σπόρος τη...

Διαβάστε περισσότερα »

Μάη μου, χρυσομάη μου, με τις περίσσιες χάρες

Unknown 0 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ 2:37 μ.μ.

Μάη μου, χρυσομάη μου, με τις περίσσιες χάρες

pemptousia.gr Έφθασε κι o Μάιος , ο πιο πολυτραγουδημένος μήνας του χρόνου. Μαζί με τον Απρίλη είναι οι μήνες που καλωσορίζουν την άνοιξ...

Διαβάστε περισσότερα »

Το πρώτο μου Πάσχα

Unknown 0 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ, ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 4:36 μ.μ.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
pemptousia.gr<br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<a href="http://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2014/04/Pasxa_epitafios_mesa.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Pasxa_epitafios_mesa" border="0" height="376" src="http://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2014/04/Pasxa_epitafios_mesa.jpg" width="640" /></a><b><span style="color: red;"><i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Επί δεκαετίες ο  Γρηγόριος
Ξενόπουλος  (1867-1951) έγραφε στο πρώτο παιδικό ελληνικό περιοδικό,
τη </span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Διάπλαση των Παίδων<i>, τη στήλη </i>«Αθηναϊκές
επιστολές»<i> υπογράφοντας με το ψευδώνυμοΦαίδων. Σε μια από αυτές
τις επιστολές, γραμμένη τη δεκαετία του 1930, αλλά πάντα επίκαιρη, αναφέρεται
στο Πάσχα και τα γεγονότα που τιμούμε. </i><o:p></o:p></span></span></b></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><i><br /></i></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Αγαπητοί μου,</span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></i></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Αυτές τις ημέρες ξαναγυρίζω
πάντα στα παιδικά μου χρόνια. Και θυμάμαι τις θαυμάσιες εκείνες γιορτές που
χαιρόμουν στην πατρίδα μου, όταν ήμουν μικρό αμέριμνο παιδί κι είχα τους καλούς
μου γονείς να με φροντίζουν και να μ΄ οδηγούν σε όλα. Φυσικά και στην εκκλησία
ή στα «θρησκευτικά μου καθήκοντα»… όσο ήταν χειμώνας, η μητέρα μου μ΄ έπαιρνε
μαζί της στον Αϊ-Γιάννη ή στη Φανερωμένη, τις γειτονικές μας εκκλησίες, που
λειτουργούσαν κάπως αργά – από τις οκτώ η μια, από τις εννιά η άλλη. Μα όταν
έμπαινε η άνοιξη, που μπορούσα να ξυπνώ και να βγαίνω πιο πρωί, ο πατέρας μου
μ΄ έπαιρνε στην Επισκοπιανή ή στον Άγιο Χαράλαμπο, εξοχικές εκκλησίτσες αυτές,
σ΄ ένα ωραίο παραθαλάσσιο προάστιο, που λειτουργούσαν από τις επτά. Μετά τη
λειτουργία κάναμε κι έναν περίπατο στους Κήπους και γυρίζαμε λιγάκι κουρασμένοι
μα πολύ ευχαριστημένοι κι οι δυο.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Ω, ήταν τόσο όμορφα!
Η άνοιξη είχε στολισμένες τις πρασινάδες με μαργαρίτες άσπρες και κίτρινες, με
ολοκόκκινες παπαρούνες και μ΄ άλλα γαλάζια ή μαβιά αγριολούλουδα. Τι πολύχρωμο
το χαλί που απλωνόταν στα χωράφια! Το έβλεπα κι από την ανοιχτή πόρτα της
εκκλησιάς, καθώς άκουγα τα ψαλσίματα, τις ευχές και τα ευαγγέλια. Τα ευαγγέλια
προπάντων μ΄ άρεσαν πολύ. Είναι τόσο ποιητικά αυτά που λένε πριν και μετά το
Πάσχα! Πρώτα των Βαΐων – και συνήθως απ΄ αυτή την Κυριακή άρχιζα να πηγαίνω
στις εξοχικές εκκλησίτσες – έπειτα της Ανάστασης, έπειτα του Θωμά, των
Μυροφόρων, της Σαμαρείτιδος… </span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Ο παπα-Λογοθέτης, εφημέριος στον Αϊ-Χαράλαμπο,
πολύ γραμματισμένος, τα έλεγε θαυμάσια. Κι όχι ψαλτά με μπάσα και σικόντα, όπως
σ΄ άλλες εκκλησιές. αλλά διαβαστά, καθαρά, σταράτα, λέξη προς λέξη, και μ΄
έκφραση, με τόνο ώστε να καταλαβαίνει το νόημα κι ο αγράμματος. Κι αλήθεια,
στις εκκλησίτσες εκείνες το περισσότερο πήγαιναν απλοί, ταπεινοί άνθρωποι του
λαού – ψαράδες, βαρκάρηδες, κηπουροί, μυλωνάδες. Και σου ΄κανε χαρά να τους
βλέπεις ντυμένους κυριακάτικα, ν΄ ακούνε με τόση ευλάβεια και με τόση προσοχή
τα λόγια του Κυρίου…<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
</div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Όμως τη Μεγάλη
Εβδομάδα και το Πάσχα, όλη μου η «εκκλησία» ήταν, την Κυριακή το πρωί, η
Ανάσταση που γινόταν στο ύπαιθρο, και κατόπι η λειτουργία: Δεύτε λάβετε φως,
Χριστός Ανέστη, Εν αρχή ην ο λόγος και καθεξής. Δεν μ΄ έβγαζαν έξω βράδυ, κι
ούτε στα Νυμφία με πήγαιναν ούτε στην Ακολουθία των Παθών ούτε στη λιτανεία του
Επιταφίου, που μόνο την πένθιμη μουσική της άκουγα από μακριά, αν τύχαινε να
ξυπνήσω τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής. Έτσι δεν ήξερα καλά τι προηγήθηκε απ΄
την Ανάσταση. Μόνο, από την Κυριακή των Βαΐων, πως ο Χριστός μπήκε θριαμβευτικά
στα Ιεροσόλυμα. Αλλά τι έκαμε κει, τι τον έκαμαν, άκρες μέσες. Μόλις είχα μια
ιδέα.</span> </div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Κι
άξαφνα… τα έμαθα όλα! Είχα μεγαλώσει, φαίνεται, εκείνο το χρόνο κι οι γονείς
μου με πήραν μαζί τους παντού. Έτσι άκουσα και τα φοβερά εκείνα ευαγγέλια της
Μεγάλης Πέμπτης και της Μεγάλης Παρασκευής και το Σήμερον κρεμάται! … Είδα και
τον Χριστό με το αγκαθένιο του στεφάνι στο μαύρο σταυρό, ένα μεγάλο Χριστό σαν
αληθινό… Έπειτα Τον είδα και νεκρό, ξαπλωμένο στο χρυσό Επιτάφιο (κι ο Χριστός
του Επιταφίου στη Ζάκυνθο δεν είναι κεντημένος σε πανί, είναι ζωγραφισμένος σε
ξύλο, σαν εικόνα περικομμένη, όπως κι ο Εσταυρωμένος). Και θυμούμαι ακόμα τι
αλλιώτικη εντύπωση, τι μεγαλύτερη χαρά μου έκαμε το Πάσχα στην εκκλησίτσα, την
πρώτη φορά, αφού είχ΄ ακούσει πια κι ιδεί και μάθει όλα τα προηγούμενα. Μπορώ
να πω πως αυτό ήταν το πρώτο μου Πάσχα.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Γιατί όλη τη Μεγάλη
Εβδομάδα την είχα περάσει με το πένθος, με τη λύπη των Παθών. Είχα
παρακολουθήσει τον Χριστό στο μαρτύριό Του, στην αγωνία Του, στο θάνατό Του.
Είχ΄ ακούσει και τη Διαθήκη Του, είχα παρακαθίσει και στο Μυστικό Δείπνο, είχ΄
ακολουθήσει και την εκφορά Του, κλαίγοντας μαζί με τη Θλιμμένη Μητέρα, που κι
αυτή ακολουθούσε ζωγραφιστή σε μια μεγάλη εικόνα σαν αληθινή: ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον… Γι΄ αυτό το Χριστός Ανέστη μου έκαμε ύστερα τόση χαρά,
τόση αγαλλίαση. γι΄ αυτό μου φάνηκε σαν μια υπέρτατη ικανοποίηση, σαν μια νίκη,
σαν ένας θρίαμβος. Εκείνος που φόρεσε για εμπαιγμό ψεύτικη πορφύρα. Εκείνος που
ποτίσθηκε χολή και ξίδι, και μαστιγώθηκε, και καρφώθηκε σε ξύλο, και πέθανε
μαρτυρικά, σαν άνθρωπος, έβγαινε ζωντανός από τον τάφο κι ανέβαινε στον ουρανό
σαν Θεός!<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Έτσι έπρεπε να είναι.
Για να μου δώσει τόση χαρά η Ανάσταση, έπρεπε να προηγηθεί το Πάθος. για να μου
κάμει τόση εντύπωση το Πάσχα, έπρεπε να γνωρίζω τη Μεγάλη Εβδομάδα. Μαθαίνοντας
όσα έμαθα εκείνον τον χρόνο, μάθαινα τη ζωή, που ως τότε ήμουν πολύ μικρός για
να την ξέρω, αφού οι γονείς που με φρόντιζαν και μ΄ οδηγούσαν, δεν με πήγαιναν
παρά στις χαρούμενες κυριακάτικες λειτουργίες και με προφύλαγαν απ΄ τα
λυπητερά, που δεν ήταν ακόμα για μένα. Έτσι και στη ζωή: Τη χαρά, την αληθινή
χαρά, την κατακτούμε ύστερ΄ από αγώνα και αγωνία, ύστερ΄ από κόπο και λύπη.
Πριν από κάθε μας Πάσχα, πρέπει να περάσουμε μια Μεγάλη Εβδομάδα.<o:p></o:p></span></div>
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">Σας ασπάζομαι</span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div>
<br />
<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;">
<i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;">ΦΑΙΔΩΝ</span></i><span style="font-family: "Palatino Linotype","serif"; font-size: 13.0pt; line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></div>
</div>

Το πρώτο μου Πάσχα

pemptousia.gr Επί δεκαετίες ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (1867-1951) έγραφε στο πρώτο παιδικό ελληνικό περιοδικό, τη Διάπλαση των Παίδων , τ...

Διαβάστε περισσότερα »

Διωγμός

Unknown 0 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ, ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2:56 μ.μ.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">pemptousia<br /><div style="background-color: white; line-height: 22px;"><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/back28.jpg" style="color: #333333; font-family: PFAlfabetaOsPoly; font-size: 16px; text-decoration: none;"><img alt="back28" class="alignleft size-full wp-image-62217" height="900" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/back28.jpg" style="border: 0px; display: inline; float: left; height: auto; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px; max-width: 100%;" width="310" /></a><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>82. <span style="color: red;">Ύστερα ο Παύλος στράφηκε στους εθνικούς. Επί δύο χρόνια που έμεινε στη Ρώμη, κήρυττε συνεχώς τον λόγο του Θεού. Καλοπροαίρετοι άνθρωποι που αναζητούσαν την αλήθεια μάθαιναν για τον Παύλο, έρχονταν και τον έβρισκαν στο σπίτι όπου έμενε φρουρούμενος και άκουγαν τα θερμά του κηρύγματα. </span>Ακόμα και πολλοί από τους στρατιώτες που τον φρουρούσαν, βλέποντας την άγια ζωή του, πίστευαν και βαπτίζονταν. Από τη Ρώμη ο Παύλος είχε επικοινωνία με τους Χριστιανούς των άλλων πόλεων, στους οποίους έστελνε επιστολές και από τους οποίους έπαιρνε επιστολές και οικονομικά βοηθήματα, για να συντηρηθεί ο ίδιος αλλά και οι φτωχότεροι Χριστιανοί.</b></span></div><br /><div style="background-color: white; line-height: 22px; text-align: justify;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>83. Μετά από δύο χρόνια αναμονής ο Παύλος δικάστηκε από το αυτοκρατορικό δικαστήριο και αθωώθηκε. Ελεύθερος πια μπορούσε να φύγει από τη Ρώμη και να επισκεφθεί για μια ακόμη φορά τις αγαπημένες του Εκκλησίες της Ανατολής. Φεύγει λοιπόν με καράβι από τη Ρώμη για την Ελλάδα. Επισκέπτεται την Κρήτη, όπου κηρύττει τον Χριστό κι αφήνει τον συνεργάτη του Τίτο να συνεχίσει το ιεραποστολικό έργο. Από εκεί περνά στην Έφεσο και πάλι στη Μακεδονία, στους Φιλίππους και ύστερα πιο δυτικά, στη Νικόπολη. Στα σχέδιά του είναι ίσως μια επίσκεψη στη μακρινή Ισπανία. Θέλει να φέρει κι εκεί το χαρούμενο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού, την ελπίδα της σωτηρίας μας.</b></span></div><div style="background-color: white; line-height: 22px; text-align: justify;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>84. Αλλά αυτή τη φορά το σχέδιο του Θεού είναι άλλο. Από τη Νικόπολη ο Παύλος περνά απέναντι στην Ιταλία. Θέλει να επισκεφθεί βέβαια τους αδελφούς της Ρώμης. Η συγκυρία όμως είναι φοβερή. Στη Ρώμη ξεσπάει ο φοβερότατος διωγμός των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Νέρωνα. Χιλιάδες Χριστιανοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε μαρτυρικό θάνατο. Ο Παύλος, ο οποίος ήδη έχει φτάσει στη Ρώμη, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται αλυσοδεμένος. Αυτή τη φορά η φυλακή είναι φριχτή, ένα μπουντρούμι στο κέντρο της πόλης, στους πρόποδες του Καπιτώλιου λόφου. Ο Παύλος είναι ηλικιωμένος και κουρασμένος και στερείται τα πάντα. Τον εγκαταλείπουν και παλιοί του συνεργάτες. Μόνο ο Λουκάς μένει κοντά του ως το τέλος.</b></span></div></div>

Διωγμός

pemptousia 82. Ύστερα ο Παύλος στράφηκε στους εθνικούς. Επί δύο χρόνια που έμεινε στη Ρώμη, κήρυττε συνεχώς τον λόγο του Θεού. Καλοπροαίρετο...

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Λιναίος και ο Σωκράτης μιλούν για τον Θεό

Unknown 0 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 7:18 μ.μ.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">pemptousia<br /><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/gerostaths_4_mesa.jpg" style="text-decoration: none;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><img alt="gerostaths_4_mesa" class="size-full wp-image-62208 aligncenter" height="427" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/gerostaths_4_mesa.jpg" style="border: 0px; clear: both; display: block; margin-bottom: 12px; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 592px;" width="640" /></b></span></a></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="color: maroon;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;">Η Βιβλιοθήκη του Λιναίου</span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="color: maroon;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><br /></span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>Ο περίπατός μας με τον Γεροστάθη κόντευε πια να τελειώσει, αλλά ο καλός μας παππούλης δεν σταματούσε να μας μιλάει με αγάπη και σοφία. Κάθε του παρατήρηση ήταν αξιόλογη κι έμπαινε στον νου και την ψυχή μας.</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/linaios.gif" style="text-decoration: none;"><img alt="linaios" class="alignleft  wp-image-62209" height="140" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/linaios.gif" style="border: 0px; display: inline; float: left; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px;" width="154" /></a>- Τα φυτά και τα λουλούδια που είδαμε σήμερα μου θύμισαν, παιδιά μου, έναν σπουδαίο βοτανολόγο που έζησε στη Σουηδία τον 18<sup>ο</sup> αιώνα, τον Κάρολο Λιναίο. Αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη των φυτών. Όσο μελετούσε, τόσο θαύμαζε τη σοφία και την πρόνοια του Θεού. Μέσα σε κάθε φυτό, το πιο ευτελές, το πιο ελάχιστο, έλεγε, ξετυλίγεται συνεχώς ένα θαύμα: πώς μεγαλώνει από τον ελάχιστο σπόρο, πώς τρέφεται, πώς ανθίζει με μια ομορφιά αξιοζήλευτη! Αυτός λοιπόν ο Λιναίος στην είσοδο της βιβλιοθήκης του έγραψε με μεγάλα γράμματα:  «Να είσαι καλός! Ο Θεός είναι παρών!».</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>Αυτά τα λόγια ας τα γράψουμε όλοι στην καρδιά μας. Κι ας έχουμε συνεχώς τον νου μας στον Ουράνιο Πατέρα μας. Ο ίδιος ο Χριστός μας ζήτησε: «<i>Να αγαπήσουμε τον Κύριο και Θεό μας με όλη μας την καρδιά, με όλη μας την ψυχή και με όλο μας τον νου. Αυτή είναι η πρώτη και μεγαλύτερη εντολή</i>». Πράγματι η αγάπη προς τον Θεό είναι το θεμέλιο της ζωής, της αρετής και της αληθινής ευτυχίας.</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="color: maroon;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;">Ο Σωκράτης για τον Θεό</span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="color: maroon;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><br /></span></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/socrates.gif" style="text-decoration: none;"><img alt="socrates" class="alignleft  wp-image-62210" height="159" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/02/socrates.gif" style="border: 0px; display: inline; float: left; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px;" width="154" /></a>- Ας πούμε όμως και για τον Έλληνα φιλόσοφο Σωκράτη, ο οποίος, αν και έζησε περίπου 450 χρόνια πριν από τον Χριστό, σε μια εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν στα είδωλα και ζούσαν σε σκοτάδι πνευματικό, αναγνώριζε πως θα υπήρχε ένας Θεός πολύ δυνατός, πολύ αγαθός και πολύ προνοητικός. Έλεγε λοιπόν σ’ έναν μαθητή του, τον Αριστόδημο: «<i>Πρόσεχε, παιδί μου, στη ζωή σου. Μην κάνεις ποτέ το κακό. Όχι μόνο όταν σε βλέπουν άλλοι άνθρωποι, αλλά και όταν βρίσκεσαι μόνος σου στην ερημιά, γιατί ο Θεός είναι πανταχού παρών, βλέπει τα πάντα και φροντίζει για όλα και για όλους!</i>».</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>Πόσο πρέπει εμείς, που γνωρίσαμε τον αληθινό Θεό, να έχουμε συνέχεια στον νου μας την πανταχού παρουσία Του, αλλά και την απέραντη αγάπη Του για μας!</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>Αυτά τα λόγια του Γεροστάθη, αλλά και όλα όσα είδαμε κι ακούσαμε στον όμορφο περίπατό μας, εντυπώθηκαν βαθιά μέσα μας. Η ψυχή μας πλημμύρισε από ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη Πατέρα μας. Μέχρι εκείνη την ημέρα αισθανόμασταν μόνο φόβο και δέος μπροστά στον Θεό, που τον σκεπτόμασταν μόνο ως αυστηρό τιμωρό για τις αμαρτίες μας. Από την ημέρα εκείνη όμως είχαμε πάντα την έγνοια να μην δυσαρεστήσουμε τον Πατέρα μας, που τόσο μας αγαπούσε και μας φρόντιζε.</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b>Ο Γεροστάθης μας αποχαιρέτισε λέγοντάς μας ένα όμορφο δίστιχο, για να το θυμόμαστε εύκολα και να το κρατήσουμε στον νου και την καρδιά μας για πάντα:</b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;">«Αν μες στην καρδιά σου έχεις και στον νου σου τον Θεόν,</span></b></div><div style="background-color: white; color: #333333; line-height: 22px;"><b><span style="font-family: Trebuchet MS, sans-serif; font-size: large;">πλήρης πάντοτε θα είσαι ουρανίων αγαθών».</span></b></div></div>

Ο Λιναίος και ο Σωκράτης μιλούν για τον Θεό

pemptousia Η Βιβλιοθήκη του Λιναίου Ο περίπατός μας με τον Γεροστάθη κόντευε πια να τελειώσει, αλλά ο καλός μας παππούλης δεν σταματούσε να ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ξημερώνοντας Πρωτοχρονιά…

Unknown 0 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ 4:24 μ.μ.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">pemptousia.gr<br /><div style="background-color: white; color: #333333; font-family: PFAlfabetaOsPoly; font-size: 16px; line-height: 22px; text-align: center;"><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/Protoxronia_arxiki.gif" style="text-decoration: none;"><img alt="Protoxronia_arxiki" class="alignleft size-full wp-image-59490" height="453" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/Protoxronia_arxiki.gif" style="border: 0px; display: inline; float: left; height: auto; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px; max-width: 100%;" width="600" /></a></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Αγαπητό μου ημερολόγιο</b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="color: red; font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="color: red; font-size: large;"><b>Σήμερα είναι 1 Ιανουαρίου 2014, είμαι πολύ κουρασμένη και νυσταγμένη αλλά και τόσο χαρούμενη, που δεν μπορώ να μη σου γράψω πριν κοιμηθώ…. </b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Η ώρα είναι τρεις μετά τα μεσάνυχτα, αλλά πριν από λίγο ησύχασε το σπίτι από τις φωνές και τα γέλια και τη φασαρία… αν και ακούω ακόμα τη γιαγιά με τη μαμά στην κουζίνα να συμμαζεύουν, έχοντας κλειστή την πόρτα. </b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Η ακούραστη γιαγιά μου δε θέλει να μας ενοχλεί, αλλά θέλει όλοι με καλή διάθεση να πάμε το πρωί στη Λειτουργία της Πρωτοχρονιάς. Πάντα λέει πως πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό για όσα μας δίνει και, κυρίως, για την ευτυχία που μας προσφέρει με την αγάπη που δείχνουμε ο ένας για τον άλλο.</b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Ήταν ζωγραφισμένη αυτή η αγάπη στα μάτια μας λίγο πριν, στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, όταν η γιαγιά περήφανη έφερε τη βασιλόπιτα και την έκοψε με καμάρι ο παππούς αφού τη σταύρωσε τρεις φορές. Μη νομίζεις πως είναι γλυκιά αυτή η βασιλόπιτα. Ναι, μην απορείς καθόλου. </b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Στην πραγματικότητα είναι φτιαγμένη με κιμά στο μεγάλο στρογγυλό ταψί της γιαγιάς,αλλά ο παππούς τη λέει «μελίνα». Είναι η πίτα της παράδοσης, όπως λέει ο παππούς, καθώς θυμάται έτσι τη δική του μητέρα και τον δικό του πατέρα, αλλά και τους παππούδες και τις γιαγιάδες του που κατάγονταν από την Ανατολική Θράκη. Και βέβαια είχε φλουρί, τι νόμιζες; Εγώ το είδα που το έβαζε η γιαγιά, όταν έστρωνε το πάνω φύλλο, αλλά το έκρυψε μέσα στη γέμιση μέσα σ΄ ένα αλουμινόχαρτο κι ο παππούς, πριν να την κόψει, γύρισε το ταψί τρεις φορές, για να μην καταλάβουμε πού είναι το νόμισμα. Σ΄ όλα τα μάτια υπήρχε η αγωνία… στης μαμάς και του μπαμπά, στους θείους και τα ξαδερφάκια μου αλλά και στη μικρή Δήμητρα, την αδερφή μου, που δεν πολυκαταλάβαινε κι όλο άπλωνε το μικρό της χέρι για να αρπάξει ό,τι μπορούσε, καθώς της έτρεχαν τα σάλια… και τελικά κέρδισε και το φλουρί!</b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px; text-align: center;"><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/14_basilopita-copy.jpg" style="text-decoration: none;"><span style="color: black; font-size: large;"><b><img alt="14_basilopita copy" class="alignleft size-full wp-image-59489" height="345" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/14_basilopita-copy.jpg" style="border: 0px; display: inline; float: left; height: auto; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px; max-width: 100%;" width="600" /></b></span></a></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Και βέβαια τα δώρα όλα μάς περίμεναν κάτω από το δέντρο και ήταν μαγική ιεροτελεστία το άνοιγμά τους, καθώς τα «ξεφλουδίζαμε» από τα όμορφα περιτυλίγματά τους.</b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><a href="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/4_basileios2.jpg" style="text-decoration: none;"><img alt="4_basileios2" class="alignleft  wp-image-59488" height="255" src="http://pemptousia-2.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2013/12/4_basileios2.jpg" style="border: 0px; display: inline; float: left; margin-bottom: 12px; margin-right: 24px; margin-top: 4px;" width="98" /></a>Η γιαγιά λέει  πως ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός και ζει πάντα στις καρδιές μας και τις ζεσταίνει με την αγάπη του Χριστού και όλα αυτά τα δώρα είναι σύμβολα αυτής της αγάπης. Αλλά μήπως και όλη αυτή η χαρά και τα στολίδια και οι ετοιμασίες και τα χαμόγελα δεν είναι του Άγιου Βασίλη; H μαμά πάντα κοιτάζει τη γιαγιά λίγο  κοροϊδευτικά όταν τα λέει αυτά, γιατί η γιαγιά τα λέει πολύ σοβαρά και πολλές φορές, αλλά νομίζω πως και η ίδια θα κάνει το ίδιο στα δικά μου παιδιά, γιατί η παράδοση είναι η ζωή μας, όπως λέει  η γιαγιά, και μας κρατάει ζωντανούς πάντα στη μνήμη των δικών μας κι έτσι ξέρουμε ποιοι είμαστε και πού πάμε. Αυτά δεν τα πολυκαταλαβαίνω, αλλά η γιαγιά ξέρει τόσα πολλά. Άλλωστε, μου λέει πως θα τα καταλάβω σίγουρα με τον καιρό. Α, μου είπε και τον μύθο για τον καινούριο χρόνο με τους Δώδεκα Μήνες και την κυρα-Καλή και την κυρα-Κακή. </b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b>Θες να σου τον πω καλύτερα αύριο, γιατί νυστάζω πολύ και σαν να ακούω τη μαμά που ανεβαίνει τις σκάλες για τη συνηθισμένη βραδινή «επιθεώρηση». Εξάλλου η μικρή Δήμητρα κοιμάται του καλού καιρού… Καληνύχτα και καλημέρα!</b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="background-color: white; font-family: PFAlfabetaOsPoly; line-height: 22px;"><i><span style="font-size: large;"><b>Δ.Σ. – Η αρχική εικόνα είναι του Κώστα Βουτσά από το βιβλίο « Όταν οι Έλληνες γιορτάζουν…» της Νίνας Κοκκαλίδου Ναχμία – Έκδ. Α.Π.Θ.</b></span></i></div></div>